این یک نوشته دیدگاهی و تحلیلی است.
به باور من، افتتاح سرک ۱۲۱ کیلومتری واخان در بدخشان گامی مهم در توسعه افغانستان و نشانه‌ای از توان کار زیربنایی در یکی از دشوارترین مناطق کشور است. این مسیر از بروغل تا نقطه صفر مرز چین امتداد دارد و در دو مرحله با هزینه حدود ۳۶۵ میلیون افغانی ساخته شده است.
آریانا نیوز گزارش داده که این پروژه شامل ۶۶ آب‌رو، چهار پل بزرگ و حدود ۳۱۰۰ متر دیوار استنادی است. برخی گزارش‌های دیگر رقم نزدیک به ۴۰۰۰ متر را ذکر کرده‌اند؛ در این نوشته رقم ۳۱۰۰ متر که در گزارش معتبرتر به‌صورت مشخص آمده، مبنا قرار گرفته است.
حمدالله فطرت، معاون سخنگوی حکومت، گفته است ده مشکل عمده باشندگان واخان با رهبر امارت در میان گذاشته شده و برای حل آن‌ها اقدام شده است. او شبکه‌های مخابراتی، توزیع تذکره، خدمات صحی، مکاتب و سرک‌ها را از جمله نیازهای اصلی عنوان کرد.
رحمت‌الله نجیب، والی بدخشان، نیز ادعا کرد هیچ بخش ولایت از کنترول حکومت خارج نیست و امنیت در سراسر بدخشان برقرار است. این یک ادعای رسمی حکومت است و باید با همین نسبت فهمیده شود.
به باور من، ارزش واقعی اقتصادی این سرک زمانی آشکار خواهد شد که با تجارت منظم، گمرک، تأسیسات مرزی، دسترسی چهارفصل و توافق‌های منطقه‌ای پیوند بخورد. واخان افغانستان را مستقیماً به سین‌کیانگ چین وصل می‌کند، اما هنوز نمی‌توان آن را یک دهلیز کاملاً فعال از چین تا اروپا دانست.
عبداللطیف منصور، وزیر احیا و انکشاف دهات، همچنین گفته است در این پروژه مهندس یا مشاور خارجی حضور نداشته و کار توسط مهندسان افغان انجام شده است. اگر این الگو با کیفیت، شفافیت و نگهداری مناسب ادامه یابد، می‌تواند برای دیگر مناطق دورافتاده نیز قابل استفاده باشد.
— عثمان احمد