دا یوه طنزي او تمثیلي رایه ده. په دې لیکنه کې “مفتي عبدالرحیم” د یوه سمبولیک کردار په توګه کارول شوی او د کوم ځانګړي حقیقي شخص پر ضد د ثابتو تورونو بیان نه دی.
د لیکنې مرکزي طنز دا دی چې یو عالم ورو ورو له علمه مشورې، له مشورې دربار، او له درباره د واک د توجیه وسیلې ته اوړي. د غریب لپاره حکم ډېر ساده وي، خو د زورور لپاره هر څه ناڅاپه حساس، پیچلي او د علماوو د اختلاف موضوع شي.
د کمزوري کوچنۍ تېروتنه ژر لیدل کېږي، خو د ځواکمن د قانون ماتونه د اوږدو وضاحتونو تر شا پټېږي. مړه ظالمان غندل اسانه دي، ځکه نور پروتوکول او قدرت نه لري. اصلي ازموینه د نن ورځې له زورور سره ده.
غریب ته صبر ویل کېږي، مظلوم ته د اجر وعده، ځوان ته د ناپوهۍ نصیحت، او وزیر ته د استقامت دعا. صبر تل ښکته ځي او دعاوې تل پورته.
کله چې خلک د قانون د ماتېدو پوښتنه وکړي، ځواب د اتحاد وي. د پیسو پوښتنه وکړي، نصیحت د فضول خرڅۍ راشي. د ظلم پوښتنه وکړي، بحث د ځوان نسل پر اخلاقو واوړي.
خطر هغه وخت زیاتېږي چې شخصي ګټه مصلحت، وېره حکمت او چوپتیا تقوا وبلل شي. سرتېرى بدن وېرولی شي، خو درباري ملا وجدان. سرتېري ته وسله پکار ده، ملا ته کله ناکله یوازې مایک بس وي.
په پای کې ټول دعا کوي چې حق د حق په توګه وپېژنو. ټول آمین وايي، خو حق ښايي د تالار له دروازې بهر ولاړ وي او فکر کوي: ټولو وپېژندلم، خو څوک زما د ملاتړ بیه ورکولو ته تیار نه و.